FengShui
Inspiracja i Harmonia

FengShui
 Inspiracja i Harmonia Twojego Życia

 

  

JAK NIE WAHADŁO? TO CO?
WYBIERAMY RÓŻDŻKĘ

 

Podczas pierwszych kontaktów z metodami różdżkarskimi powinno się dokonać wyboru najbardziej odpowiadającej nam różdżki. Gdy taką znajdziemy, nie znaczy to, że inny sprzęt mamy całkowicie odrzucić. Wręcz przeciwnie, warto dla weryfikacji badań używać różnych różdżek i wahadeł. Każdy radiesteta powinien mieć swoją podstawową różdżkę oraz wahadło, których użycie, przy najczęściej wykonywanych pomiarach, wychodzi mu najsprawniej. Natomiast do określonych badań specjalistycznych i weryfikacji stosować należy w szerokim zakresie różny sprzęt. Niektóre źródła podają, ze różdżką dwuramienną potrafi posługiwać się tylko 15-30 % osób. Może jest tak rzeczywiście, jeśli osobie całkowicie nieprzygotowanej wręcza się różdżkę i każe przeprowadzać badania. Tak naprawdę, ponad 90 % osób, które opanowały wcześniej umiejętności posługiwania się wahadłem, jest w stanie również nauczyć się używania któregoś z rodzajów różdżek. Zazwyczaj najwięcej problemów sprawia różdżki dwuramienna, nieco mniej różdżka jednoramienna i różdżki hiszpańskie (rezonatory). Wszystko jest jednak kwestią ćwiczeń i wytrwałości. Żaden radiesteta nie powinien swoich umiejętności ograniczać do posługiwania się jedynie różdżką lub wahadłem. Ograniczanie się do używania tylko jednego przyrządu zawęża możliwości weryfikacji i prowadzi do
błędów.

 

RÓŻDŻKA DWURAMIENNA

 To z pewnością najbardziej rozpowszechniony rodzaj różdżki. Do jej podstawowych wad należy fakt, iż przy badaniach mamy zajęte obie dłonie, a do zalet możliwość regulacji jej czułości za pomocą zwiększenia lub zmniejszenia siły napięcia ramion różdżki. Wielu radiestetów uważa właśnie różdżkę dwuramienną za najpewniejszy środek w pomiarach radiestezyjnych. Od najdawniejszych wieków była ona podstawowym narzędziem radiestety. Wykonywano ją przede wszystkim z drewna. Używano do tego rozdwojonych gałęzi, najczęściej leszczyny, wierzby, klonu lub dębu. Jeżeli będziemy chcieli sporządzić samodzielnie taką różdżkę, zwrócić należy uwagę, aby wybrana gałąź miała dostateczną elastyczność i sprężystość. Jej długość winna wynosić od 35 do 50 cm. Powinna ona, nawet po silnym wygięciu, powracać do pierwotnej formy. Gałąź nie może być też sucha. To, ze kiedyś zalecano wycinanie różdżki w czasie pełni Księżyca nie było wcale, jak się to wielu osobom wydaje, jakimś czczym zabobonem. Badania wykazują, że drzewa właśnie w okresie pełni posiadają najwięcej soków. Taka nasycona sokami różdżka zyskuje optymalne właściwości, dzięki którym dobrze nadaje się do poszukiwań radiestezyjnych. Dodatkowo drewnianą różdżkę zaleca się od czasu do czasu moczyć w wodzie.
Drewniane różdżki nie nadają się jednak do długotrwałego użytkowania i trzeba je często wymieniać. Nic dziwnego, iż obecnie rozpowszechniły się różdżki dwuramienne wykonane ze sprężystego metalowego drutu, a nawet tworzyw zawsze zwracamy uwagę na to, jak się różdżka wygina i czy powraca, nawet po silnym wygięciu, do pierwotnego kształtu. Bez wypróbowania stopnia sprężystości nie kupujmy nigdy różdżek, a te spośród nich, które odkształcają się na trwałe po kilku próbach, natychmiast zwracajmy do producenta z powodu użycia przez niego nieodpowiedniego materiału.

RÓŻDŻKI HISZPAŃSKIE (REZONATORY)

 Różdżki hiszpańskie, zwane inaczej rezonatorami lub też różdżkami kątowymi, posiadają kształt litery L. Do pracy używa się zazwyczaj dwóch identycznych różdżek, trzymanych po jednej stronie w każdej dłoni za krótszy bok. Mniejszy bok różdżki osadzony jest w tulei wykonanej z drewna, ebonitu lub tworzywa sztucznego. W tulei znajdują się najczęściej łożyska ułatwiające obrót ramienia różdżki. Niestety bardzo często w różdżkach hiszpańskich dostępnych w handlu ramiona obracają się zbyt łatwo, co bardzo utrudnia przeprowadzanie badań w ruchu. Warto na to zwrócić szczególną uwagę przy zakupie różdżki. Zaletą różdżek hiszpańskich jest to, iż pokazują one nie tylko, gdzie znajdują się brzegi żył wodnych, ale również ich przebieg.
Różdżki hiszpańskie są przyrządem radiestezyjnym dość prostym i można je wykonać również samodzielnie. Do tego celu nadają się znakomicie druciane wieszaki. Należy je przeciąć, a następnie odgiąć dolne części, aby uzyskać kąt prosty. Najlepiej jest włożyć krótszy bok do drewnianej, plastikowej bądź szklanej tulejki – musi to być koniecznie materiał izolacyjny. Warto tak dobrać tulejki (prowadnice), aby nie były one za luźne, a jednocześnie, aby nie hamowały obrotu różdżki.
 Bardzo dobrym rozwiązaniem jest także wykonanie różdżek hiszpańskich z anten teleskopowych. Dzięki temu można wydłużać lub skracać anteny, dostosowując ich długość do badanej częstotliwości. Krótsze końcówki anten również w tulejach.


RÓŻDŻKA JEDNORAMIENNA

 Różdżka jednoramienna w najprostszej formie to zwykła giętka gałązka trzymana w jednej ręce za cieńszy koniec. Stosowano niegdyś jako różdżkę zwykła wiklinową witkę. Współcześnie różdżki jednoramienne buduje się ze sprężystego drutu, stalowej linki, a nawet z tworzyw sztucznych. Mają one zazwyczaj długość ok. 30-40 cm, chociaż do prac terenowych zdarzają się różdżki mające nawet po 70 cm. Posiadają one rączkę do trzymania, a na  czubku obciążone są niewielkim ciężarkiem. Tego typu sprzęt trzymany jest zazwyczaj tuż przed sobą, w prawej ugiętej ręce, prostopadle do ciała. Różdżka jednoramienna ma tę zaletę, iż zwalnia jedną rękę i wykonuje prawie wszystkie ruchy wahadła. Dlatego też zazwyczaj osoby, które dobrze opanowały sztukę wahadlarską, stosunkowo łatwą uczą się posługiwania różdżką jednoramienną. Niestety nie ma zbyt wielu producentów profesjonalnych różdżek jednoramiennych. W Polsce, dość dobrej jakości różdżki tego typu produkuje firma Ciszak z Poznania.